I have a dream

Woensdag 19 juni was de dag waarop ik jeugddromen waarmaakte. Ik bezocht namelijk een show in Carré van één van mijn grootste jeugdhelden: Jochem Myjer. (Als klein ADHD’ertje immiteerde ik hem dagen en nachtenlang tijdens logeerpartijtjes bij mijn nichtjes. Ik kende namelijk al zijn shows van achter naar voren.) Ik had nu eindelijk kaartjes weten te bemachtigen en ik kan jullie wel vertellen: Hij was legendarisch. Wat een enerverende show. Zó grappig maar tegelijkertijd ook ontroerend.

Maar, als kind had ik nog een droom, ik had er eigenlijk heel erg veel, maar één daarvan was: verhuizen naar Amsterdam. Dat komt eigenlijk doordat ik altijd naar de toneelschool in Amsterdam wilde en dus daar op kamers wilde gaan. Nu is die toneelschool al enige tijd uit beeld, maar studeren in Amsterdam zat er nog steeds wel in, dus verhuizen naar Amsterdam was nog iets wat ik hopelijk van mijn lijstje weg kon strepen. Diezelfde woensdag had ik s’ ochtends om 10:00 een woningbezichtiging in een aftandse studentenflat. Hoewel de flat me van binnen, vooral de gangen, behoorlijk aan de Stasi gevangenis – die ik vorige maand in Berlijn bezocht – deed denken, waren de kamers eigenlijk prima. Niet heel groot. Maar voor een student en een student in spé prima om in te beginnen. De keuken was een ander verhaal, maar met heel veel verschillende soorten schoonmaakartikelen was dat ook op te lossen. Ik was helaas niet de enige die de woning kwam bezichtigen, er was nog een ander meisje die voor dezelfde kamer kwam. Ze was me net iets té enthousiast – wat nogal irritant was aangezien ze ieder laadje wel zes keer open trok, maar dat ter zijde. Ik zag mijn studentenpaleisje al aan me voorbij gaan, maar niets was minder waar… want vorige week donderdag ontving ik de sleutels van mijn eigen kamertje.

Inmiddels zijn we er flink druk mee. Heen en weer rijden tussen het huis van mijn vriend en het studentenflatje, marktplaats afstruinen en vele bezoekjes aan de Ikea. Die bezoekjes aan de Ikea zijn nog wel een puntje aangezien ik als kind traumatische ervaringen opgelopen in de Zweedse (päärden)bøllenzääk. Het eeuwige geslenter langs die te ingerichte kamers en multifunctionele meubels, de stem uit de intercom van een jankend kind dat opgehaald wil worden uit de Bøllenbäk en het grote magazijn met al die meubels die je dan thuis in elkaar moet zetten met van die handige boekjes en er altijd van alles mist… maar ik heb mezelf vermand en ik kan met trots zeggen dat ik een multifunctionele Ikea studentenkamer heb, met van die handige dingen zoals een uitschuiftafel (mochten vrienden het ooit wagen te komen eten) en een hoogslaper (ruimtebesparend!!) Zodra na het weekend de koelkast staat, ga ik toch echt mijn kamer betreden en word ik officieel 020-er.

Nog iets wat ik van mijn bucketlist kan afstrepen. 

1 Comment I have a dream

  1. Pingback: FALL DIARY #4 - Ben Bril Memorial en Amsterdam Dance Event

Plaats een reactie