Het kleine twintigjarige meisje met grote dromen

Acht dagen geleden zette ik mijn moodboard van de maand juni online. Na alle negatieve gedachten was ik het zat: juni móest anders. Het verdriet en de stress was me al zolang de baas. Ik moest het heft weer in eigen handen krijgen en ik besloot te doen in plaats van te denken.

Dat ik deze studie niet langer kon blijven volgen was duidelijk. Iedere woensdagnacht staarde ik naar mijn plafond met buikpijn, alleen omdat ik die volgende dag weer stage moest lopen. Ik sprak met mezelf af dat ik keihard moest gaan zoeken naar datgeen wat mij gelukkig maakt. Het lanterfanten is over. Die perfecte studie vind ik niet en succes hangt niet van een diploma af.

Ik ben te lang het kleine twintigjarige meisje met grote dromen geweest. Elke keer was het mijn grote droom die mij door het verdriet sleepte. Na twee mislukte studies is het eindelijk tijd om wat aan die grote droom te doen. Ik moest gaan werken, want succes komt niet vanzelf. Daar moet je kei- en keihard voor werken. Ik trok de stoute schoenen aan en mailde in het rond. Ik maakte mijn verhaal niet mooier dan het is. Ik heb geen jarenlange ervaring, ik heb geen bachelordiploma’s, geen uitgebreid en interessant netwerk, ik heb nog heel veel te leren, maar daarentegen heb ik wel doorzettingsvermogen, passie en een enorme motivatie.

Echter sloeg mijn verhaal wel aan. Blijkbaar bestaan er nog mensen voor wie enthousiasme, passie en wilskracht belangrijker is dan een verzameling aan interessante diploma’s. Er zijn dus écht bedrijven die op kleine twintigjarige meisjes zitten te wachten, want deze kleine krullenbol heeft een plekje veroverd op de redactie van de Nieuwe Revu. Het is weliswaar geen ‘echte’ baan, maar je moet ergens beginnen en ik ben méér dan trots.

Ik kan eindelijk zeggen dat ik het heft weer in eigen handen heb. Natuurlijk zijn er nog steeds mindere dagen waarop ik enorm aan mezelf en mijn eigen toekomst twijfel, maar deze worden vooral overheerst door dagen van geluk. Ik ben overspoeld met positieve reacties en het is zo fijn om te weten dat er zoveel mensen trots op me zijn. Erkenning is écht het beste gevoel ter wereld.

Studeren is niet de sleutel naar succes. Het kan een handig opstapje zijn, maar een diploma is heus niet alles. Ik geloof dat je er met keihard werken, wilskracht en passie ook komt. Dit betekent niet dat ik nooit meer ga studeren, maar het betekent ook niet dat ik volgend jaar weer in de schoolbanken zit. Misschien ga ik wel cursussen volgen, of allerlei verschillende diploma’s en certificaten halen. Misschien zit ik volgend jaar wel in New York en volg ik de opleiding ‘creative writing’ aan The New School. Misschien heb ik volgend jaar wel mijn droombaan gevonden of mijn blog tot een groot succes gemaakt. Misschien zit ik volgend jaar wel weer in de schoolbanken of stuur ik mijn eerste manuscript op naar een uitgeverij. Ik zie het wel. Ik weet alleen één ding zeker: ik ga mezelf nooit meer zó ongelukkig maken.

 

 

2 Comments Het kleine twintigjarige meisje met grote dromen

  1. Pingback: Tobbende twintiger

  2. Pingback: Miss mislukking

Plaats een reactie