Twenty-something crisis

Twenty-something ben ik nog niet. Ik ben nog gewoon een meisje van twintig. Was het niet gisteren nog, toen de elfjarige ik voor het eerst naar de middelbare school ging? Zo voelt het wel. Ik zeg ook altijd meisje, want ik ben een meisje. Als ik aan vrouwen denk, denk ik aan mijn moeder (forty-something) niet aan mezelf.  Toch is er een hoop aan het veranderen. Een paar maanden geleden nog had ik voor het eerst een bruiloft die niet van familie of vrienden van mijn ouders was. Verschillende vrienden zijn op dit moment aan het afstuderen, waaronder mijn vriend die nu druk op zoek is naar een grote-mensen-baan.

Ook voor mij wordt het anders. Over precies één week zit ik met klotsende oksels en mijn neus tegen mijn MacBook-scherm gedrukt (ik kan het anders niet lezen) op de redactie van de Nieuwe Revu. Misschien artikels te typen, of ik moet snippers van de vloer halen, koffie inschenken voor de baas of de schoenen poetsen van eindredacteuren. Ik weet het nog niet, maar ik heb nog nooit iets zo leuk en tegelijkertijd angstaanjagend gevonden. Tijd om serieus te worden.

butterfly

Ik word een grotemensen-mens, ik voel het. Althans dat wordt van mij verwacht. Geen studie gevonden die bij je past? Prima, ga dan maar werken. Ga dan maar voor de rest van je leven je dagen slijten achter een bureau waar je een driedubbele rugfractuur van krijgt. Drink de rest van je miezerige leventje maar automaatkoffie dat naar slootwater smaakt, maar je moet íets om alert te blijven. Word maar iedere dag opnieuw uitgekafferd door je pretentieuze leidinggevende. Kom maar thuis in je sleur in de geur van broccoli. Plof dan op de bank, klaag wat tegen je partner (of kat) en kijk futloze commerciële televisie. Eet een pak roze koeken en kijk vol ongenoegen naar je groeiende pens. De sportschool zou wel een keer handig zijn, maar waar haal je de tijd vandaan? Dan val je in slaap, eindelijk rust. Totdat de wekker om half zeven gaat en het riedeltje zich weer opnieuw afspeelt.

Zou het echt zo erg zijn? Ik denk het niet. Maar god, wat is het eng om groot te worden. Opeens staat de wereld aan je voeten: wil je het gaan maken, dan is het is nú of nooit. Terwijl mijn Instagram nog vol met selfies staat, zie ik leeftijdsgenoten kansarme kinderen redden in Afrika, over de rode loper in Cannes schrijden en tekenen voor hun eigen parfumlijn. Het meisje dat vroeger achterin de klas zat is met haar 15K followers hip-hot-en-happening en die nerd van vroeger leidt een succesvolle start-up. Ik zit hier: in een container die omgedoopt is tot studio wanhopig notitieboekjes vol te kalken, het internet op te vullen met mijn hersenspinsels en iedere kans aan te grijpen om maar zo dicht mogelijk bij dat succes te komen.

Twenty-something ben ik nog niet, maar die crisis is al in zicht. Weliswaar niet afgestudeerd (wat niet is kan nog komen), maar wel aan het begin van een carrière die start zodra ik op 6 juli het Pijper Media kantoorpand bestijg en achter mijn bureau ga zitten. Dat het maar een vruchtbare stage mag worden waarin ik vooral veel ga leren en schrijven en waar ik zo min mogelijk hoofdredacteurenschoenen hoef te poetsen.

Als ik dan echt volwassen moet worden en Peter Pan me niet kan komen redden, laat me dan niet achter dat driedubbele-rugfractuur-veroorzakende-bureau zitten op dat futloze kantoor met die levensmoede collega’s en die verschrikkelijke pretentieuze leidinggevende. Dan kan ik gewoon thuis komen in een geur van een verse pasta in mijn hippe huis waar goede muziek aanstaat. Ik laat dan de futloze commerciële televisie voor wat het is en kan zonder schaamte een roze koek in mijn strakke lichaam laten verdwijnen. Na een goede fles wijn val ik in slaap en als de wekker om half zeven gaat denk ik: een nieuwe dag vol nieuwe kansen.

15 Comments Twenty-something crisis

  1. Paula 29 juni 2015 at 10:12

    Wat leuk geschreven. Zo herkenbaar. Ik ga ook stage lopen en daarna afstuderen (tenminste, dat is wel het plan). Ik vind het aan de ene kant ook heel spannend om stage te lopen, maar het lijkt me natuurlijk ook hartstikke leuk. Succes alvast bij je stage! Het komt vast goed :)

    Reply
    1. Birgit 29 juni 2015 at 22:59

      Dankjewel! Fijn dat je binnenkort af gaat studeren. Jij ook succes!

  2. kimos80 29 juni 2015 at 12:05

    Ik herinner ze me nog, de dagen dat de toekomst nog alle kanten kon uitgaan. Tegenwoordig spendeer ik die dagen aan een bureau, mijn rug wil al tijden niet meer mee en ik kan geen enkele leidinggevende nog uitstaan. En elke dag vraag ik mij af: is er dan geen beter alternatief te vinden?! Ooit vind ik het, zeker weten.

    Reply
    1. Birgit 29 juni 2015 at 22:58

      Oh help haha! Ik hoop dat ik een beter alternatief vind! Als ik het gevonden heb laat ik het je weten haha. Succes!

  3. Rob Redeker 30 juni 2015 at 09:51

    En voor je het weet zit je dan als kakelverse prévutter van bijna 60-nothing met een koud biertje voor je caravan en lees je dit heerlijke verhaal.
    Onwillekeurig denk je dan aan jouw eerste werkdag. Alsof ik voor het eerst in het diepe bad moest duiken zonder bandjes!!
    Waar moest ik nou op die personeelsbus stappen, ben ik wel op tijd? Gevolg: toen ik instapte was ik half bevroren want ik was, hartje winter, natuurlijk een half uur te vroeg.
    Maar ik flikte het toch mooi wel zelf met mijn 18 jaar.
    Was ik echt die irritante leidinggevende? Ach moeilijk om over jezelf te zeggen maar ik hoop het in elk geval niet!
    Trots op mijn ladies dat ben ik maar al te zeer.
    Trots op mijn lieve vrouw die het toch maar combineerde om te werken én twee kinderen op te voeden.
    Trots op mijn dochters die het nu prima doen als fysiotherapeute en gastouder.
    Ik neem nog maar een slokje bier en mijmer lekker verder……. “Rob…wil je vanavond soms broccoli” hoor ik half soezend in de verte.
    Ja wat zal ik daar nou eens op zeggen……

    Reply
  4. Pingback: Tobbende twintiger

  5. Pingback: Miss mislukking

Plaats een reactie