Tobbende twintiger

’s Ochtendsvroeg vertrekt hij naar zijn werk en ’s avonds komt hij voldaan thuis. Mijn vriend heeft zich helemaal gevonden in het grote mensenleven. Hij is pas net begonnen, maar maakt het nu al allemaal waar. Mijn vriendinnen studeren, de één haalt een prachtige universitaire titel binnen, de ander krijgt promotie op haar werk. Ik zit thuis, maar timmer hard aan de weg. Ik ben gelukkig, maar diep van binnen knaagt het. Waar doe ik het eigenlijk allemaal voor? Na alle voorgaande twijfels, was ik op de goede weg. Ik zat lekker in mijn vel, deed nuttige dingen en ging als een trein. Ik deed waar ik het beste in was en voelde dit voor het eerst in mijn leven ook zelf. “Je kan écht heel goed schrijven.” Ik voelde mijn wangen gloeien, was dit dan eindelijk mijn moment? Nee dus, want de uiteindelijke erkenning was in geen velden of wegen te bekennen. Geen naam, niks. Dag zekerheid, daar gaan we weer.

Op dit moment besta ik uit uiterste. Van héél gelukkig, naar een zwart gat. Ik wil doen wat ik het liefst doe en ga daar ook voor, maar waarom dan stééds die tegenslag. Wat wil ik nu echt? Waar zie ik mezelf over tien jaar? Wat is mijn eindbestemming? Ondertussen ben ik gewoon maar een bootje dat wel wíl varen, maar slechts een beetje rond dobbert.

Soms word ik ook moe van mijn weemoedigheid. Dan wil ik iets leuks schrijven, maar komt er alleen maar saai, onsamenhangend gebrabbel op papier over een klein meisje die de koers van het leven een beetje kwijt is. Ieder ‘leuk idee’ bestempel ik direct als stom. Ik bedenk dat ik er maar misschien bij moet gaan roken. Dan ben ik zo’n zure schrijfster met ontploft haar en smeulend as op haar toetsenbord. Misschien wel interessanter dan een onzeker meisje die het niet weet.

somewhere

Typisch gevalletje generatie Y hoor ik je denken. Nog zoiets stoms. Ik kom uit een generatie waar ik als kind alles mocht uitproberen. Wilde ik gitaar leren spelen, kreeg ik een gitaar. Wilde ik later actrice worden, ging ik naar de toneelschool. Maar nu wordt het me kwalijk genomen dat ik niet kan kiezen. Vind je het gek? Ik ben twintig, was net gestopt om me druk te maken of mijn kleding wel leuk genoeg was, moet ik nu opeens gaan bepalen wie ik voor de rest van mijn leven wil zijn.

Wie ben ik? Wat wil ik? De vragen zullen voorlopig nog wel even rondspoken. Ja, ik wil een boek schrijven en de wereld zien. Natuurlijk wil ik succes, m’n eigen column en kunnen leven van mijn blog. Maar moet ik die ideeën niet bijstellen? Misschien ben ik wel hélemaal niet zo goed en getalenteerd en verdwijn ik achter een stoffig bureau in een grijs kantoor. Of niet. Dan word ik nóg gelukkiger, maak ik van mijn passie mijn werk en leef ik het leven dat ik voor ogen heb.

Daarom blijf ik zoeken, naar mensen die hun hart hebben gevolgd en dat doen waar ze gelukkig van worden. Die niet bang zijn om fouten te maken, gewoon doen en ondanks hun succes puur en eerlijk zijn gebleven. Zodat ik op een dag net zo trots op mezelf kan zijn, als zij. Ik ga voor geluk.

Blijf ik voor altijd een tobbende twintiger? Ach nee, ooit word ik een dubbende dertiger.

 

16 Comments Tobbende twintiger

  1. Lisa 7 oktober 2015 at 18:27

    Maar je loopt nu toch een leuke stage? Mag je daarna niet misschien daar werken :)? Niet te veel piekeren, jij vindt je plekje in de grote mensenwereld nog wel.. <3

    Reageer
    1. Birgit 8 oktober 2015 at 13:22

      Lief, dankjewel Lisa! <3

  2. Just Kaoutar 7 oktober 2015 at 18:39

    Heel herkenbaar dit! Ik wil ook zoveeeel dingen maar kan gewoonweg niet kiezen. Het ergste lijkt mij om over 10 jaar spijt te krijgen van de dingen die ik niet heb gedaan. Omdat ik aan een grijze kantoorwerk vast zit. Het blijft zoeken naar wat ik precies wil maar uiteindelijk komt het wel allemaal (hoop ik) op zijn poten terecht.

    Reageer
    1. Birgit 8 oktober 2015 at 13:22

      Dat is inderdaad ook mijn grootste nachtmerrie! Maar zoals je zegt, het komt wel goed. :)

  3. Julia 7 oktober 2015 at 18:44

    Lastig hè? Het schijnt dat het allemaal goed komt, Hihi. Gewoon lekker bezig blijven!

    Reageer
    1. Birgit 8 oktober 2015 at 13:23

      Haha ja, het schijnt hè? Dankjewel. :)

  4. Svea Anita Vermeersch 8 oktober 2015 at 16:20

    Wat schrijf je leuk! En heuuul herkenbaar ook. Zo raak je d’r wel hoor, geen zorgen maken!

    Reageer
    1. Birgit 8 oktober 2015 at 17:10

      Dankjewel, leuk om te horen. Bedankt voor het compliment. :)

  5. Lyssa 8 oktober 2015 at 19:23

    Hey Birgit,
    toevallig via-via terechtgekomen op je blog. Je stukje is heel herkenbaar. Ik schreef zo ongeveer precies hetzelfde zo’n tien jaar geleden. (Jeetje, zo lang al!)
    Je bent super stoer dat je gewoon gaat waar je voor gaat en op een dag, beetje bij beetje, komt het wel!
    Ik kan intussen zeggen dat ik als zelfstandige rondkom van alle dingen die ik zelf leuk vind. (Schrijven, acteren, spreken) Het is er niet zonder slag of stoot gekomen, maar ik sta er wel nu en jij komt er ook!
    Heb je er al over nagedacht om de schrijfopleiding te doen?
    Liefs, Lyssa

    Reageer
    1. Birgit 8 oktober 2015 at 19:44

      Hoi Lyssa, bedankt voor je berichtje. Grappig dat het ook voor jou herkenbaar is. Wat fijn dat het je gelukt is! We hebben dingen gemeen zo te lezen (ik kom van de Theaterhavo/vwo, middelbare toneelschool) Welke schrijfopleiding bedoel je? Er zijn er een aantal volgens mij!
      Liefs, Birgit

  6. melissavanbruggen 9 oktober 2015 at 00:01

    Herkenbaar! “If at some point you don’t ask yourself ‘what have I gotten myself into?’ then you’re not doing it right.” Fav quote at the moment! Succes en blijf in ieder geval keihard werken aan je blog, het leest heerlijk!

    Reageer
  7. melissavanbruggen 9 oktober 2015 at 00:09

    Herkenbaar! “If at some point you don’t ask yourself ‘what have I gotten myself into?’ then you’re not doing it right.” Fav quote at the moment! Succes en blijf in ieder geval keihard werken aan je blog, het leest heerlijk!

    Reageer
  8. Pingback: Kletspraatjes #6 - Ik besteedde de hele week aan lezen

  9. Katrien 12 oktober 2015 at 19:58

    Ik denk niet dat je ooit echt kan weten wat je wilt. Ik volg een opleiding die ik heel erg leuk vind, maar wil dat dan ook zeggen dat ik sowieso in het vel wil werken? Volgens mij bestaat er geen eindbestemming en zijn we allemaal dobberende bootjes. Misschien halt die ene vriendin wel een mooi diploma, maar betekent dat dan ook succes op de werkvloer?
    Laat de moed niet zakken en probeer dingen uit. Want ja, er is teveel keuze…

    Reageer
  10. Mariska 6 december 2015 at 16:06

    Ik ken het, en velen waarschijnlijk met mij; ik noem het de quarter life crisis.

    Reageer
  11. Sharon 6 december 2015 at 22:11

    No worries, ze doen wel alsof wij zo anders zijn als ‘verwende generatie’, maar uiteindelijk komen we er wel. We werken hard voor ons geld, ook al beweren anderen van niet, en als je van je hobby juist je werkt kunt maken is dat iets heel goeds! Ik geloof er namelijk in dat je beter iets kunt worden waar je heel goed in bent, dan iets waar ‘veel werk in te vinden is’. Dus lekker blijven zoeken naar de juiste weg zou ik zeggen, dan kom je er vanzelf :).

    Reageer

Plaats een reactie