Knuffelbeertje

Onderweg naar de tram kan ik ze al ruiken, de knoflooklucht van gisterenavond, het oude zweet en de baard met voedselresten als sardientjes in een blik met nét iets te weinig zuurstof. Met tegenzin stap ik in en pers ik mijzelf het liefst in een hoekje. Ver verwijderd van de verscheidenheid aan lichamen en lijfluchten. Als het om mensen gaat heb ik namelijk een klein beetje smetvrees. 

Behalve op feestjes, dan sta ik te dansen tussen de bezwete lichamen, schud ik ongewassen handen die misschien wel net een piemel hebben aangeraakt en knuffel ik met wie maar knuffelen wil, ook zónder slok op. De alcohol- en tabakslucht is dan al lang geen probleem meer en van die shoarma-aroma begin ik bijna trek te krijgen.

Waarom is de bebaarde man doordrenkt van een mengsel van zweet en drank op een feest wél knuffelbaar, maar in het openbaar vervoer een vieze ongewassen hipster? Waarschijnlijk door een mengsel van drank, goede muziek, euforie en liefde waardoor je de wereld op een veel positievere manier inziet. De goede vibe van een feestje staat immers ver van de bedrukte en gehaaste sfeer in het openbaar vervoer.

Misschien is het tijd om aan die naar drank stinkende man te vragen of hij toevallig nog een slokje overheeft, mijn oordopjes thuislaten en de keiharde techno door de tram laten galmen. Wie weet bloeit de euforie en de liefde dan ook gewoon op in tramlijn vijf. Maak ook van de dagelijkse rompslomp een feestje, daar wordt het leven een stuk leuker van. Mocht je knuffelbeertje in crime dan tóch nog ontzettend stinken, vraag dan gewoon of die twaalf tenen knoflook gisterenavond lekker hebben gesmaakt. Wie weet wat het je brengt!

 

Plaats een reactie