Als ik later groot ben: Veertig uur per week

De ‘later’ in als ik later groot ben nadert. Werken, keuzes maken, financieel onafhankelijk zijn, maar daarnaast ook nog succesvol, gelukkig, sociaal en hip zijn: de wereld verwacht veel van mij. Op woensdag neem ik je mee in de rompslomp van het leven van een twenty-something. Het mag dan de tijd van je leven zijn. Eerlijk is eerlijk, het valt niet altijd mee.

Echte vrouwen werken fulltime: financiële onafhankelijkheid én carriere maken. Thuis bij de kinders (óf in mijn geval de mopshondjes) blijven is niets voor mij. Ik heb dromen die ik waar wil maken. Dromen die ik waar móet maken. Toch was ik nooit eerder zó verknocht aan mijn bedbank als na een dag werken uit mijn veertig uur durende werkweek. Hersenloze televisie aan en ver van mijn om aandacht schreeuwende Macbook: “Schrijf interessante content op mij! Schrijf interessante content op mij!”

Verlang ik stiekem alweer terug naar mijn studieboeken? Het comazuipen op donderdagavond, want vrijdag is voor spek en bonen, de eeuwige vakanties, niet op komen dagen in lessen en geleend overheidsgeld over de toonbank smijten. Of heeft Tele2 mij overtuigd en ben ik nu naast fulltime raver óók een kantoorklerk? Ik moet zeggen: veertig uur per week heeft mijn verwachtingen overtroffen. Ik had verwacht op dag drie moord en brand schreeuwend bovenop het gebouw te staan, maar ik houd het vol. Peter Pan heeft me nog niet hoeven redden, mijn bureaustoel zit prima en mijn collega’s zijn meer dan top.

And what can I say? It pays bills, het vult mijn spaarrekening én laat me overwegen Nikes van tweehonderdvijftig euro (serieus, waarom zijn die krengen zó duur?!) te kopen. Een nieuw appartement, een vette reis, nieuwe kleding, die Céline zonnebril, ontelbaar veel festivals en een stedentripje naar New York. Opeens lijkt het voor het oprapen te liggen. Fuck die tweehonderdtachtig euro in de maand stufi, dit is pas leven.

Natuurlijk mis ik de onverantwoordelijkheid. Het altijd en overal te laat komen en het eeuwige nietsdoen. Altijd de rebel zijn en het hardst van iedereen YOLO schreeuwen. Stiekem ben ik best een beetje burgerlijk geworden. Ik lunch iedere middag braaf met twee broodjes. Vaak één met ham, de ander met ossenworst en een beetje peper en zout. Eén keer per dag sjok ik het gebouw uit om een frisse neus te halen. Een rondje linksom het gebouw. Laatst deden we gek, gingen we een keer rechtsom.

Maar ik red mezelf. Mijn agenda staat volgepland met feestjes en fijne vrienden. ’s Weekends bezoek ik een festival, een keiharde rave of hoerensloer ik graag met mijn collega Jefta (blogfamous) en vrienden in de stad. De paal van Exit Café en ik zijn inmiddels dikke vrienden. Op werk doe ik mijn ding (and it makes me happy), heb ik zo mijn creatieve uitspattingen, sta ik te trappelen om nieuwe dingen te leren en denk ik mee. Ik kan ook prima stilzitten, tot grote verbazing van veel van mijn te-vroeg-grijs-geworden-leraren. Sorry nog daarvoor. Het verschil uitleggen tussen VDSL en glasvezel kan ik nog steeds niet in één zin uitleggen, maar ik timmer aan de weg. Ik heb eindelijk mijn zeilen uitgeslagen, geniet van de wind in mijn rug. Dus ja, er is leven na het studeren en ik kan je vertellen: het is fucking awesome.

Dikke social knuffel ^Birgit

3 Comments Als ik later groot ben: Veertig uur per week

  1. anja Roobol 20 april 2016 at 12:09

    En af en toe wat tijd maken voor je liefhebbende ouders en broertje naast je drukke leven. Maar ik kan niet anders zeggen dat ik trots op je ben. Je bent mijn eigen kantoorburgertrutje. En die kinderwens zal je over 10 jaar ook vast gaan krijgen want een aantal jaar geleden had je ook niet verwacht dat je dit zou gaan doen en leuk zou vinden.

    Reply
    1. Birgit 20 april 2016 at 15:18

      Dat doe ik zeker! Over die kinderwens, neh, zien we nog wel. Blijf lekker van mijn leven genieten de komende zestig jaar. <3

  2. La Bella Fleur (@Labellafleur) 20 april 2016 at 18:59

    Aaaaaah ik kan mezelf hier zo in herkennen. Ik loop op dit moment 40 uur in de week stage – en ja ik zit dus nog op school – én werk op zaterdag nog een 8 urige dag in de winkel. Hoewel ik stage ontzettend leuk vind en de structuur die het op dezelfde tijd iedere dag beginnen en eindigen bied heerlijk vind, begin ik nu toch wel weer langzamerhand – zo héél af en toe – te verlangen naar die ‘saaie’ dagen school. Maar als ik daar dan weer mijn gedachten in verder laat gaan weet ik wel weer heel gauw waarom ik stage zo leuk vind en ik misschien maar één uurtje in de maand terug verlang naar school:). En ik hoop dat ik, als ik straks wel klaar ben, het net zo ga doen als jouw; werken, lol hebben en nog redelijk het overzicht tussen alles kunnen houden!

    Reply

Plaats een reactie