Rondjes lopen

Geregeld vragen mensen wat ik dan op al die feesten doe. Gekke vraag lijkt het me. Toch antwoord ik altijd glimlachend: rondjes lopen. Ik loop de hele avond rondjes en ieder rondje is anders. Mijn broertje staat te stuiteren om mee te gaan. Nog een paar jaar, dan is hij achttien, gaan we samen rondjes lopen. Maar ondanks dat mijn broertje nog vijf jaar moet wachten tot hij met me mee mag, loopt hij nu al grotere rondjes dan ik ooit heb gelopen.

Mijn moeder waagde zich twee jaar geleden én vorig jaar al aan zo’n groot rondje. De fucking Nijmeegse Vierdaagse. Tot twee keer toe scheen de bloedhete zon, zag ze het op sommige momenten niet meer zitten, deden haar ooit zo keurig gelakte nageltjes zeer in haar lompe wandelschoenen, máár kwam ze beide keren ruim op tijd binnen. De kanjer.

Aangezien ik ook van rondjes lopen houd, vroeg ze me mee. “Ah toe, de honderdste. Die is extra speciaal.” Ik legde haar uit dat ik alleen rondjes loop onder speciale omstandigheden, vooral met hele harde muziek en zeker niet met wandelschoenen. Toen moest mijn broertje het ontgelden. Mijn moeder kwam met verhalen over hoe gezellig het wel niet is als dronken studenten je in de vroege ochtend staan uit te zwaaien, als jij je de poten uit je lijf aan het lopen bent. Mij niet gezien, maar broertjelief leek het wel spannend. Alleen was er één probleem, hij hield helemaal niet van wandelen.

Nog steeds niet, als ik de interviews moet geloven. Maar toch is hij vanochtend in alle vroegte gestart aan het grootste rondje van zijn leven. Waar hij als een echte puber het betaamt normaal de hele dag bankhangt, Pokémon Go speelt, moppert en YouTube video’s bekijkt, loopt hij nu honderdtwintig kilometer verdeeld over vier dagen samen met de #jonge100, een initiatief van Tako Rietveld, de kindercorrespondent en voorheen van het Jeugdjournaal. Samen lopen ze dertig kilometer per dag, maar gaan er vooral een feestje van maken met vlogs, livestreams en reportages.

Ook loopt hij de Vierdaagse niet alleen voor de ervaring, maar ook voor ‘de oudjes’ (het ouderenfonds), zoals een echte dertienjarige ze liefkozend noemt. Trotser kan ik niet zijn. Mijn moeder voor de derde keer (ik dacht dat je na de eerste zei dat je dít nooit meer ging doen?) en mijn grote stoere puber voor de eerste keer. Over de zeven heuvelen en weet ik veel wat voor ellende, maar zij doen het gewoon. Zet hem op jongens, jullie kunnen het! Dénk aan dat bakje aardbeien!

En ik? Ach, laat mij er maar gewoon stukjes over blijven schrijven. Die rondjes komen zaterdag wel weer op Welcome to the Future!

4 Comments Rondjes lopen

  1. Britt 20 juli 2016 at 08:22

    Wat schrijf jij leuk!

    Reply
    1. Birgit 20 juli 2016 at 08:47

      Wat lief. Dankjewel! X

  2. Peter 4 november 2016 at 19:39

    Leuk dat je over mij schrijft.. Verbaast je dat..????

    Reply
    1. Birgit 7 november 2016 at 15:36

      Héél leuk!

Plaats een reactie