Het hier en nu

Een paar druppeltjes bier druppelen over mijn blote arm. Ik kijk om. “Oeps, sorry!” Een meisje kijkt me geschrokken aan en wrijft dan onhandig mijn arm droog. Ik glimlach terug. “Geeft niet,” en schudt de druppels van mijn arm. We blijven een tijdje naast elkaar staan dansen. Af en toe kijkt ze mijn kant op en ik de hare, ik zie dat ze geniet. Dan lachen we allebei. “Ga je vaker naar zulke feestjes?” Ik knik. “Ja, eigenlijk wel. Ik vind het heerlijk.” Ze lacht enthousiast. “Ja zeker,” roept ze dan. “Gewoon even vluchten. Leven in het hier en nu. Geen gezeik, geen gezeur, gewoon eindelijk even nergens aan denken.” Ik knik opnieuw. Heeft ze gelijk?

Om ons heen staan honderden anderen. Jongens, meisjes, mannen en vrouwen. Misschien net achttien en hun allereerste feestje, misschien doen ze dit al jaren. Allemaal hun eigen leven, eigen verplichtingen, met eigen problemen en eigen meningen, die er allemaal even niet toe doen. Ze zijn hier gekomen om het even te vergeten. Vannacht genieten we. De rest komt later wel. Heel even laat ik mijn gedachten varen. Het meisje heeft me aan het denken gezet. Is dit vluchtgedrag?

Ik heb een geweldige vriend en lieve familie en vrienden. Ik werk hard voor de centjes die ik iedere maand op mijn rekening gestort krijg, maar heb daardoor ook extra de behoefte om te genieten van het leven. We moeten veertig uur per week werken. We moeten gezond eten, sporten, rekeningen betalen, goed zijn voor een ander én het liefst ook nog succesvol, leuk, aardig en knap zijn. Zóveel moeten, zo weinig mogen. En werk je om te leven of leef je om te werken?

Daarnaast zijn we ook altijd bezig met de toekomst. Vanmiddag, morgen, volgende maand, misschien wel volgend jaar. We moeten continue op ons top presteren. De samenleving verlangt zoveel, dat het me soms beangstigd. Je bent verantwoordelijk voor je eigen daden, maar hebt niet de controle over je eigen realiteit, wat resulteert in overpeinzen. Het is eigenlijk ook logisch dat we na een veertigurige werkweek op ontploffen staan. Even afstand van de dagelijkse beslommeringen. Als je netjes binnen de lijntjes kleurt en precies doet wat er van je wordt verwacht, mág je dan af en toe ook even uitschieten?

Misschien een vorm van escapisme, maar is dat per se slecht? Ik denk dat degene die weleens een festival of feestje bezoeken me wel begrijpen. Een avond naar de bioscoop, een hapje eten met vrienden, of een drankje in de stad is leuk, maar reikt voor mij lang niet zo ver als de magie van een goed feestje. Het is namelijk zóveel meer dan met vrienden genieten van de muziek. Waar in Nederland lach je nog naar een vreemde, loop je naar iemand toe als het niet zo goed met diegene blijkt te gaan, deel je je drankje met een totale vreemde en word je misschien wel vrienden? Misschien moeten we gewoon allemaal even één keer in de zoveel tijd het verstand op nul zetten en gewoon gaan. Geloof me, daar wordt het leven zoveel leuker van.

Waar ik normaal niet tien minuten stil kan zijn, zonder aan de dood, boodschappenlijstjes, mijn toekomst of een tandartsafspraak van volgende week kan denken, ontspan ik mezelf helemaal. De muziek klinkt steeds harder en de bass dreunt in mijn borst. Om me heen staan honderden anderen. Ze dansen alle zorgen van zich af en genieten. Ik geef het meisje een knuffel en bedank haar. “Waarvoor?” roept ze me nog achter na. Ik glimlach. “Ik leef. In het hier en nu.”

Plaats een reactie