My Twenties

Ich bin wieder da. Miss mislukking, diverse crises, te weinig columns, een behoorlijk technosucces, té veel feestjes, een stoffige kantoorbaan en een fronsrimpel later. Het einde van het jaar nadert en my twenties zijn nog steeds hot-subject. De hoofdpijn over studiekeuzestress is weliswaar over en fulltime werken is écht een verademing, maar af en toe ook zeker niet alles. Zo heb ik sinds februari, op een paar dagen vrij om te raven (Defqon en Amsterdam Dance Event) na, aan één stuk door gewerkt. Achter een gruwelijk MDF bureau, in een groot grijs gebouw, met het treurige uitzicht op nóg meer beton.

Dat ik ruim tien maanden geleden tegen alle verwachtingen in mijn eerste kantoorbaan veroverde, betekent niet dat mijn twentysomething crisis daarmee als sneeuw voor de zon verdween. Ik blijf een meisje van over-vier-dagen-tweeëntwintig en dat blijft soms lastig. Ook het bedrijf ging na een paar maanden een compleet andere koers varen en al snel bleken sommige dingen toch net wat minder rooskleurig te zijn als beloofd. Oh, en dat salaris wende veel en veel te snel.

Maar je moet ergens beginnen en als ik heel eerlijk ben, is mijn begin pretty good. Sinds mijn zestiende heb ik toch best iets opgebouwd met deze blog. Ik ben drie keer viral gegaan, ik heb gesproken na de stille tocht voor MH17 gesproken op de Dam, voor websites als I Love Fashion News geschreven en run nu sinds een half jaartje Rave Report, waar ik iedere dag zoveel van leer. Ik ontmoet de tofste mensen, kom op de leukste plekken, werk samen met te gekke organisaties, feestjes, locaties en brands en wordt héél erg gewaardeerd voor datgene dat ik doe. Daarnaast is dat daar in dat grote grijze gebouw, voor een eerste baan, een eerste echte werkervaring en een eerste salaris, zo slecht nog niet.

In dit stoffige kantoor heb ik namelijk in minder dan een jaar tijd al zoveel geleerd. Zo weet ik dat ik nooit meer bij zo’n groot bedrijf wil werken, heb ik allerlei irritante kantoortermen geleerd (‘iets over de schutting gooien’, wal-ge-lijk) en weet ik hoe irritant het is als je zin hebt in een kopje thee, dat je gelijk voor de overige duizend medewerkers óók koffie moet halen. Daarnaast besef ik meer dan ooit dat volwassen zijn, iets heel anders is dan ik vroeger dacht. Misschien hebben die vijftienjaar oudere collega’s wel kinderen, koophuizen, rimpels en extra jaren ervaring meer, maar nog steeds dezelfde onzekerheden en issues. Ik ontmoet feestende veertigers en dolende dertigers die nog steeds de boel niet op een rijtje hebben. Onzekerheid blijft, hoe oud, succesvol, rijk en fantastisch je ook bent.

Dus daarom neem ik het er extra van. Ik doe wat ik wil, wanneer ik het wil, met wie ik het wil. Het zijn mijn twenties, dus ik neem het er van. Keihard. Ik wil nachten doorhalen, de beste content er uit knallen, taart eten als ontbijt, geld investeren in de inhoud van mijn kledingkast, snoep eten terwijl ik al aan het koken ben, rode leren broeken, lakleren rokjes, te diepe decolletes en Nel Veerkamp jassen dragen. Kip cordonbleu’s eten, ook al weet ik dat dat eigenlijk geen ‘vlees’ is, feestjes geven, twintig mensen tegelijk uitnodigen in mijn studiootje van vijfentwintig vierkante meter, nachtenlang schrijven, met vreemden mensen rare gesprekken voeren op feestjes, katers krijgen van te veel gin tonics, uitgaan terwijl ik eigenlijk al gisteren ben geweest en een reep chocolade in vijf minuten opeten, om vervolgens te ontkennen dat ik die reep überhaupt heb gegeten. Verstandige keuzes komen later wel. Of niet.

Your twenties are your ‘selfish’ years. It’s a decade to immerse yourself in every single thing possible. Be selfish with your time and all the aspects of you. Tinker with shit, travel, explore, love a lot, love a little and never touch the ground.

1 Comment My Twenties

  1. Iraida 16 november 2016 at 15:07

    Je schrijft zo geweldig. Ik lees je blogs graag. Je passie voor de pen spreekt! Love it! Ik waardeer je werk zeer zeker! Keep it up!

    Reageer

Plaats een reactie