Amsterdam Dance Event 2016: Leven van de nacht

Voor mij is Amsterdam Dance Event 2016 inmiddels keihard begonnen. De feestjes beginnen vanaf woensdag, maar de ADE gerelateerde content rolt uit mijn vingers. En dat blijft voorlopig nog even zo. Vanaf woensdag leef ik een dubbel leven; nachtvlinder en schrijver. Als een soort Jules Deelder in nultwintig dompel ik mezelf vijf dagen onder in het nachtleven, waarna ik vervolgens de verhalen van de nacht schrijf, om daarna weer héél snel door te gaan feesten. Want feestjes vinden echt niet alleen ’s avonds of ’s nachts plaats. Je vindt me in de kelders van Mary Go Wild en ik wacht hoopvol af of ik één van de tweeduizend ben die een kaartje voor Maceo Plex heeft kunnen bemachtigen op vrijdagmiddag.  Continue reading

Life after festivals

De donkere dagen breken aan en ik voel onrust om me heen. Septembers hittegolf is achter de rug, de dagen worden korter, de nachten langer. De korte broeken, crop tops en weinig stof omvattende kleding kunnen weer terug in de kast (oké, en er over vier maanden weer uit, want dan ben ik in Thailand) en de festivalagenda is angstvallend leeg. Is er leven na het festivalseizoen? Continue reading

Menstruatiemiepje

Het is alsof ik al dagen een mega dinsdagdip op voel komen zónder feestje. Mijn mascara heeft zich inmiddels opgehoopt onder mijn ogen. Bij iedere gedachte aan zielige diertjes in het dierenasiel barst ik in een oorverdovend gejank uit. Mijn borsten doen pijn, mijn rug, mijn buik. Bij iedere zucht ben ik bang dat mijn vriend me gaat verlaten en als ik dan in mijn veel te grote slobbershirt met slierten haar langs mijn gezicht geplakt roep: “Oké, ga dan maar! Het kan me allemaal toch niets meer schelen,” kijkt hij me beduusd aan. Ik ben mezelf niet.  Continue reading

Het hier en nu

Een paar druppeltjes bier druppelen over mijn blote arm. Ik kijk om. “Oeps, sorry!” Een meisje kijkt me geschrokken aan en wrijft dan onhandig mijn arm droog. Ik glimlach terug. “Geeft niet,” en schudt de druppels van mijn arm. We blijven een tijdje naast elkaar staan dansen. Af en toe kijkt ze mijn kant op en ik de hare, ik zie dat ze geniet. Dan lachen we allebei. “Ga je vaker naar zulke feestjes?” Ik knik. “Ja, eigenlijk wel. Ik vind het heerlijk.” Ze lacht enthousiast. “Ja zeker,” roept ze dan. “Gewoon even vluchten. Leven in het hier en nu. Geen gezeik, geen gezeur, gewoon eindelijk even nergens aan denken.” Ik knik opnieuw. Heeft ze gelijk? Continue reading

Hardstyle avontuur op CRAFT Festival

Nadat ik de air uit mijn Nikes heb gestampt op Defqon, bleef ik niet helemaal onopgemerkt in de scene. Ik werd het technomeisje dat haar hart opende voor hardstyle en het weekend van haar leven had. Ik werd massaal geliked, gedeeld én welkom geheten in de hardstyle familie. Zo is mijn blog gedeeld op HardNews.nl en ik ben inmiddels ook lid van de Raw Style United community op Facebook, waar ik werd geroemd om mijn eerste Defqon ervaring. Continue reading

Party Problems

De party problems. Klitten in je krullen, ingedroogde uitgelopen lippenstift, brokkelige mascara, stinksokken en een droge bek. Modderige sneakers, een vlektyfus én pluizig haar. De raveleef gaat niet over rozen. Waar je ’s ochtends zo je best doet, ga je naar huis als een kruising tussen Snooky en een cokehoer. Persoonlijk niet echt de gewenste look.  Continue reading