Family comes first

Al bijna een week 18 en ik voel me al een week jarig.

Het begon allemaal op maandag 19 november om 00:00, ik werd toegezongen door het liefste vriendje van de wereld, werd naar beneden geroepen om vervolgens in een versierde woonkamer – ja, dat is nog steeds leuk als je 18 bent – met mijn ouders en vriendje te toasten op deze mijlpaal. Niet alleen een mijlpaal voor mij, maar ook een beetje voor mijn ouders. Hun kleine meisje is groot geworden. Hun kleine meisje die al bijna twee jaar een vriend heeft en volgend jaar gaat studeren is opeens niet meer zo klein. Continue reading

Gelukkig zijn

Laat mij maar leven
Laat mij maar genieten
Laat mij maar lachen
Laat mij maar gek doen

Laat mij maar denken
Laat mij maar geloven
Laat mij maar in die waan

Laat mij maar overspoeld worden met geluk

Laat mij maar houden van
Laat mij maar domweg gelukkig zijn
Domweg gelukkig zijn, met jou

Voor jou

De glinstering in je ogen,
zegt meer dan duizend woorden
Al was je slechts,
een deel van wie je bent
Ik heb je lief zoals ik niemand lief hebben zal.

Een ode aan een held

Hoe vaak hoor je niet op het nieuws dat slachtoffers aan hun lot worden overgelaten? Dat mensen toekijken hoe iemand in elkaar geslagen wordt of zich omdraaien en weglopen. Dat mensen niet eens hun telefoon pakken en 112 te bellen. Gelukkig bestaan ze nog, mensen die risico durven nemen om een ander te redden, ook al staat je eigen veiligheid voorop. Mensen die ingrijpen, hun telefoon pakken en de hulpdiensten inlichten. Mooie, heldhaftige mensen zoals mijn neef Steffan.

Continue reading

Bijna volwassen

Het is november.  De blaadjes vallen van de bomen, buiten waait het, de regen tikt tegen mijn raam, ik lig in bed met een kop thee en denk na, zoals je dat doet achttien dagen voor je verjaardag. Ik word achttien. Mijn moeder heeft al een paar keer gevraagd wat ik ‘wilde hebben’ en iedere keer haalde ik mijn schouders op en mompelde: “geld of zo,” waarop zij weer antwoorde: “Je wordt achttien Birgit, dat is geen leuk verjaardagscadeau!”

Achttien dus, een mijlpaal en dat mag je kennelijk ook niet ongemerkt voorbij laten gaan. Dat moet je vieren! Een paar jaar geleden – toen ik nog vol was van verjaardagen, weken van te voren de kasten van mijn ouders doorspitte op zoek naar cadeaus en de nacht voor mijn geboortedag lag te woelen in mijn bed van de zenuwen-  zou ik hebben gedacht: “Aaaaachttieeeeen, jaaaaaa feesteeeeen, sterke draaaaaank,  autoooorijdeeeen, eindelijk volwasseeeeen.” Nu is het bijna zover en als ik er over nadenk stelt achttien worden helemaal niks voor. Feesten kan nu ook al, sterke drank – mocht ik daar behoefte aan hebben – ook, mijn rijbewijs heb ik inmiddels al… en dan dat volwassen worden, tja.

Ik moet er toch echt aan geloven als ik al die brieven in blauwe enveloppen moet geloven. Je moet opeens allemaal dingen gaan betalen, regelen, je moet dingen opzeggen of aan laten passen.          Het erge van dat alles is dat je het allemaal zelf moet doen en als je daar dan bezwaar tegen hebt gaan ze ook nog zeggen “dat hoort bij het groot worden,” – wat ik echt een héle stomme uitspraak vind, aangezien ik 1.67 m ben. Ik ken mezelf, ik weet dat ik behoorlijk slecht ben in dingen zelf regelen, omdat ik werkelijk dol ben op uitstellen. Dat is dus ook meteen iets wat ik binnen deze achttien dagen moet gaan oplossen, want uitstellen als volwassenen leidt tot allemaal gezeur, gedoe en boetes en zo. En dan kan je knipperen met je achttien jarige ogen wat je wil, maar niemand die dáár meer naar luistert, want dan ben je volwassen.

Maar misschien is achttien worden zo slecht nog niet. Volgend jaar ga ik studeren en misschien dan ook wel op kamers, want hé… dan ben ik achttien! Ik mag dan autorijden zonder mijn ouders er naast, trouwen (grapje!) en ook al heb ik het stemmen dan net gemist, je weet nooit hoe lang dit kabinet blijft zitten. Maar gelukkig mag ik van de nieuwe regering – zoals mijn oom dat zo mooi zei – in januari gewoon ‘een biertje’ drinken.

Het begin

Eens is het moment daar. Je stopt met dromen en begint met doen. Over twintig dagen bereik ik de leeftijd van achttien jaar. Tijd om aan de slag te gaan. Tijd om dromen te verwezenlijken. Dit is het begin.

Ik kreeg de afgelopen tijd steeds vaker de vraag: “Wanneer ga je nou eindelijk weer iets leuks schrijven?” Eerlijk gezegd begon het ook wel weer te kriebelen. Het was dus kennelijk tijd om de draad weer op te pakken. Verder gaan met iets waar mijn hart ligt, verder gaan waarmee ik ooit begonnen was als klein meisje. Schrijven is een deel van mijn leven, een deel waarmee ik graag mijn toekomst wil vullen. Alles wat ik meemaak, interessant vind, waar mijn hart bij ligt of verder van belang is zal hier, op mijn eigen blog, aan bod komen. Dingen zoals columns, poëzie, theater, literatuur zullen zeker wekelijks voorbij komen. Maar ook veel persoonlijke artikelen zullen de revue passeren.

Heb je tips, opmerkingen of commentaar? Laat gerust een berichtje achter.