Bijna volwassen

Het is november.  De blaadjes vallen van de bomen, buiten waait het, de regen tikt tegen mijn raam, ik lig in bed met een kop thee en denk na, zoals je dat doet achttien dagen voor je verjaardag. Ik word achttien. Mijn moeder heeft al een paar keer gevraagd wat ik ‘wilde hebben’ en iedere keer haalde ik mijn schouders op en mompelde: “geld of zo,” waarop zij weer antwoorde: “Je wordt achttien Birgit, dat is geen leuk verjaardagscadeau!”

Achttien dus, een mijlpaal en dat mag je kennelijk ook niet ongemerkt voorbij laten gaan. Dat moet je vieren! Een paar jaar geleden – toen ik nog vol was van verjaardagen, weken van te voren de kasten van mijn ouders doorspitte op zoek naar cadeaus en de nacht voor mijn geboortedag lag te woelen in mijn bed van de zenuwen-  zou ik hebben gedacht: “Aaaaachttieeeeen, jaaaaaa feesteeeeen, sterke draaaaaank,  autoooorijdeeeen, eindelijk volwasseeeeen.” Nu is het bijna zover en als ik er over nadenk stelt achttien worden helemaal niks voor. Feesten kan nu ook al, sterke drank – mocht ik daar behoefte aan hebben – ook, mijn rijbewijs heb ik inmiddels al… en dan dat volwassen worden, tja.

Ik moet er toch echt aan geloven als ik al die brieven in blauwe enveloppen moet geloven. Je moet opeens allemaal dingen gaan betalen, regelen, je moet dingen opzeggen of aan laten passen.          Het erge van dat alles is dat je het allemaal zelf moet doen en als je daar dan bezwaar tegen hebt gaan ze ook nog zeggen “dat hoort bij het groot worden,” – wat ik echt een héle stomme uitspraak vind, aangezien ik 1.67 m ben. Ik ken mezelf, ik weet dat ik behoorlijk slecht ben in dingen zelf regelen, omdat ik werkelijk dol ben op uitstellen. Dat is dus ook meteen iets wat ik binnen deze achttien dagen moet gaan oplossen, want uitstellen als volwassenen leidt tot allemaal gezeur, gedoe en boetes en zo. En dan kan je knipperen met je achttien jarige ogen wat je wil, maar niemand die dáár meer naar luistert, want dan ben je volwassen.

Maar misschien is achttien worden zo slecht nog niet. Volgend jaar ga ik studeren en misschien dan ook wel op kamers, want hé… dan ben ik achttien! Ik mag dan autorijden zonder mijn ouders er naast, trouwen (grapje!) en ook al heb ik het stemmen dan net gemist, je weet nooit hoe lang dit kabinet blijft zitten. Maar gelukkig mag ik van de nieuwe regering – zoals mijn oom dat zo mooi zei – in januari gewoon ‘een biertje’ drinken.

4 Comments Bijna volwassen

  1. Elise Latuny 1 november 2012 at 22:14

    Dat ik-word-achttien-maar-dat-boeit-me-niet-gevoel had ik ook zo erg. Na mijn verjaardag had ik opeens allemaal, vooral, medische, dingen nodig die juist na je achttiende niet meer gratis of veel duurder zijn, balen!

    Reply
  2. Esther van Ham 3 november 2012 at 00:17

    Jeetje, wat een leuk stukje. Toevallig, las ik het berichtje op facebook van je moeder. Ik ben verre familie van je. Jouw moeder is mijn nicht (onze vaders zijn broers, mijn vader is broer van jouw opa? Ad?). Wat kun je ontzettend leuk schrijven! Moet je van wat mee doen! Groetjes van een ver familielid, Esther van Ham – van der Hoeven :-)

    Reply
    1. Birgit 4 november 2012 at 22:12

      Hartstikke bedankt. Ja, dat ben ik ook zeker van plan! Wat leuk zeg, dank je voor het berichtje.

  3. Pingback: HAPPY NOVEMBER!

Plaats een reactie