Family comes first

Al bijna een week 18 en ik voel me al een week jarig.

Het begon allemaal op maandag 19 november om 00:00, ik werd toegezongen door het liefste vriendje van de wereld, werd naar beneden geroepen om vervolgens in een versierde woonkamer – ja, dat is nog steeds leuk als je 18 bent – met mijn ouders en vriendje te toasten op deze mijlpaal. Niet alleen een mijlpaal voor mij, maar ook een beetje voor mijn ouders. Hun kleine meisje is groot geworden. Hun kleine meisje die al bijna twee jaar een vriend heeft en volgend jaar gaat studeren is opeens niet meer zo klein.

Toch was ik die feestelijke dag nog steeds hun kleine meisje. Ik ging de door mijn moeder gebakken cakepops trakteren op school en ik mocht kiezen wat we gingen eten. Totdat hun kleine meisje om de autosleutel van papa vroeg, om even haar vriendje af te zetten bij de metro.

Vandaag was het opnieuw feest.  Groot feest, want bijna iedereen was er bij. Op alle kaarten stonden lieve verwensingen en ook dat ik nu al écht bijna volwassen ben.  Lieve vrienden, familie, schoonfamilie. Alle mensen waar ik van houd op een plek. Voor mij is dat bijzonder want mijn familie woont verspreid door heel Nederland en nog een klein stukje Duitsland. Ik fiets niet even snel naar mijn opa en oma en ik ga ook niet even snel een kopje thee drinken bij mijn oom en tante. Daarom koester ik de dagen waarop ik iedereen bij elkaar heb. Vandaag was zo’n dag. Misschien heb ik jullie niet allemaal even lang gesproken, maar ik vond het stuk voor stuk super om jullie er vandaag bij te hebben. Het maakte het nog een beetje extra speciaal omdat mijn lieve schoonfamilie gedeeltelijk aanwezig was. Super dat je bij zo’n lief, geweldig vriendje ook nog eens een super lieve schoonfamilie erbij krijgt waar ik mij altijd thuis en welkom voel.  Ook deze mensen zijn al een lange tijd in mijn leven en wat ben ik blij dat ze er zijn. Bedankt dat ook jullie er vandaag bij waren.

Mijn ouders hadden in de kamer een beamer neergezet, waarop een filmpje werd afgespeeld van mij van 0 tot 18 jaar. Vandaag heb ik hem voor het eerst afgezien en ik moest een traantje wegpinken. Die kleine krullenbol die ik was, die schaterlachend over de grond kroop, liedjes zong en met oma over de grond rolde, is 18 jaar geworden. En ineens voelde ik mezelf volwassen worden. Ook al heb ik nog een lange weg te gaan.

En daarom wil ik mijn vader en moeder bedanken. Al 18 jaar geven zij mij zoveel liefde. Ik had het niet beter kunnen treffen. Ik ben altijd volop verwend door mijn ouders en als er iets was stonden zij voor mij klaar. Zij hebben mij opgevoed, hebben soms met de handen in het haar gezeten, zij zijn soms radeloos geweest maar zij hebben mij altijd alles gegeven. Zij hebben mij altijd gestimuleerd in het volgen van mijn dromen, zij hebben mij de schoppen onder mijn kont gegeven die ik nodig had. Zij hebben mij gemaakt tot wie ik ben.

Bedankt voor alles, ook al word jullie kleine meisje een grote meid, ik zal altijd jullie kleine meisje blijven. Ik houd van jullie, in Rotterdam, in Amsterdam, waar ik ook ben, ik houd onvoorwaardelijk van jullie en dat zal ik altijd blijven doen.

No matter what you’ve done for yourself or for humanity, if you can’t look back on having given love and attention to your own family, what have you really accomplished? ♥

2 Comments Family comes first

  1. Anja Roobol 26 november 2012 at 14:18

    Lieve schat. Wat een mooi verhaal en wat lief. Het doet mij enorm goed om dit te lezen want opvoeden is de moeilijkste taak die je als ouders krijgt. En je wilt het graag zo goed doen. Beschermen terwijl je ook moet leren om te vallen en zelf weer op te staan. Ik ben blij dat je terug kijkt op een fijne jeugd. Probeer te snappen dat wanneer we je even toe moeten spreken het gebeurt omdat we je willen beschermen en het beste met je voor hebben. Waar je idd ook bent je moet weten dat we er altijd voor je zullen zijn. Voor een lach en een traan altijd heb je een thuis bij je paps en mams. Love you. XXXX mama

    Reply
  2. Mandy 26 november 2012 at 14:27

    Dit is zo mooi en hartverwarmend om te lezen! Wat een mooi gezin zijn jullie! En birgit maak er wat moois van… Je moet zelf de slingers ophangen in je leven, maar met zoveel lieve mensen om je heen en jouw sterke persoonlijkheid moet het toch lukken!

    Liefs
    Mandy, Alex en Yari

    Reply

Plaats een reactie