Het begin zonder einde

Het was een mooie winterdag, begin januari 2011. De zon schitterde in de hemelsblauwe lucht. De koude wind zorgde voor een rode blos op je wangen en de zon toverde een glinstering in je ogen. Wat was je mooi.

 Je bruine perfect gekamde haar bewoog langzaam mee met het briesje en plukje voor plukje viel het weer terug in model. Daar stond ik dan, zestien jaar en minstens drie koppen kleiner. Ik werd bevangen door schoonheid. Ik kon wel eeuwig naar je kijken, hoe je daar stond in de vroege januari zon. Je had me inmiddels opgemerkt tussen alle mensen op het drukke trein station. Vrolijk liep je naar me toe, “hoi” zei je – ik heb tot op de dag van vandaag geen flauw idee wat ik terug zei, maar ik zei iets terug, want dit was immers een afspraakje. Je lachte lief.

Ik werd overspoeld met geluk en mijn lichaam vulde zich met een gevoel wat ik nooit eerder ervaren had. Ik kon daar nog wel uren staan, bevlogen door dat onbekend gevoel. Hakkelend vroeg ik of je meeging. Ik had geen flauw idee waarheen, maar ik moest toch iets zeggen. Nooit was er in mij op gekomen dat jij misschien ook wel zenuwachtig zou zijn.

En terwijl ik zo naar je bleef kijken realiseerde ik dat ik bij jou wilde zijn. Het maakte me niet uit hoe of wat, maar ik wilde mijn leven met je delen. En of jij dat wilde, daar zou ik later wel over na denken. Het voelde alsof dit voorbestemd was. Ik voelde zoveel die dag, ik voelde het allemaal tegelijk. En ik wist niet wat ik er mee moest, ik wist alleen dat ik bij jou wilde zijn. Ik werd bevrijd van alle onzekerheid, want ik wist dat dit ook voor jou gold. Het was je mond nog niet uitgekomen maar ik voelde het. En op die schitterende winterdag, hebben we samen rond gezweefd op onze roze wolk.

Dit was het begin, het begin zonder einde.

 

Plaats een reactie