Dansles en mijn tijd in de ballenbak

Sommige keuzes kunnen je leven compleet doen veranderen.Eén van die keuzes was; weer op dansles gaan. Cursusje brons, zilver, zilver ster, goud, goud ster, privélessen, houding en technieklessen. Papa en mama die weer op dansles gingen stonden binnen de kortste keren samen op de wedstrijdvloer. Huize Roobol had het flink te pakken. Het merendeel van de week werd gespendeerd op de dansschool. Wedstrijden, vrijdansen, trainingen, privélessen, feestjes, maar vooral vriendschappen die voor het leven werden gesloten.

 

We waren met ongeveer 7 paren, allemaal zo rond de leeftijd van 12 jaar. We dansten allemaal wedstrijden, brachten allemaal veel tijd door op de dansschool en waren heel hecht. Door Kees werden wij altijd liefkozend ‘de ballenbak’ genoemd of als we weer herrie maakte ‘kutkinderen.’ Maar altijd met een glimlach. Niet alleen de kinderen van de ballenbak sloten vriendschap, ook ouders. NK’s, feestjes, vrijdansen, oud en nieuw bij Bo thuis, de af en toe wisselende verkeringen en vooral de slaapfeestjes waarmee we de nachten vulden met doen, durven of de waarheid. Nu zijn we ouder, ‘de ballenbak’ is niet meer.  Vriendjes, vriendinnetjes, studeren, eindexamens, uitgaan. Geen enkel danspaar van de ballenbak is nog intact. Slechts twee kutkinderen dansen nog. Maar de ballenbaktijd, zal altijd een van de mooiste van mijn leven zijn. Vriendschappen die daar zijn gesloten, zijn voor het leven.

Niet sloot ik eeuwige vriendschap met leeftijdgenootjes, ook kwamen er twee belangrijke mannen in mijn leven. Kees en Theo. Twee mensen waar je altijd welkom bent, twee mensen met een warm hart die zoveel voor anderen doen, twee mensen waar ik zoveel mooie herinneringen mee heb. Kamelenrace op de kermis. Kerst bij Kees en Theo thuis. Theo die mama wakker maakte in zijn van ‘de kerstman’ gekregen boxershort. Pannenkoeken eten bij Kees en Theo – waar ik voor het eerst een pannenkoek met Nutella at. Bij de puppies kijken, helaas voor Morten zat er geen groene tussen. De vakantie met Kees, papa, mama en Morten naar Oostenrijk. Papa’s Renault zat behoorlijk vol toen Kees met enorme tassen kwam aanzetten. Eenmaal aangekomen in Oostenrijk bleek het dat Kees zijn grillplaat mee had genomen en ook een kleine frituurpan, kon zomaar eens van pas komen, die we toen omgedoopt hebben tot: das kleine Fritürpfanchen. Ook rook de Nutella volgens Kees erg ‘raar’ in Oostenrijk en voor ik het wist zat mijn hele gezicht onder.  We hebben midden in een speelgoed winkel ons doodgelachen om Kees met een tamboerijn die heel hard “ik heb een lichtje in mijn hart en dat is Jezus” door de winkel kermde. Hoe we terug zijn gekomen vanuit Oostenrijk is nog steeds een raadsel. Op de terugweg gingen we langs Playmobileland en onderweg naar de uitgang kwam Kees met tassen vol playmobile aangelopen. “Verassing!” De eeuwige revanches tijdens spelletjes – bowlen, midgetgolf… – van papa en Kees etcetera, etcetera…

Ik dans inmiddels niet meer – af en toe, tot mijn grote spijt – en papa en mama ook niet meer. De mensen die ik eerst wekelijks zie, zie ik ineens bijna nooit meer. Tot gisteren. Toen vierden we het 12,5 jarig jubileum van Kees en Theo. De sfeer van vroeger kwam voor mij weer naar boven. Ik heb bijgekletst met oude bekenden, mijn vriend aan het dansen gekregen, gelachen en vooral genoten van het bruidspaar. Er was zelfs sprake van een kleine hereniging van de ballenbak. Een avond vol verlangens naar het dansen, maar vooral een avond om nooit te vergeten.

En dan nog één keer, voor Kees en Theo – niet te verwarren met Thees en Keo, wàt een ver-schrik-kelijke fout gisterenavond. Ik schaam me nog steeds.

 12,5 jaar geleden
Vonden jullie elkaar
In één woord
In een enkel gebaar
Beloofden jullie elkaar eeuwige trouw
 In goede en slechte dagen,
In ruzies en tegenslagen

En vandaag wil ik je
nog eens extra laten weten
Dat jullie een stel zijn om nooit te vergeten

4 Comments Dansles en mijn tijd in de ballenbak

  1. Andrea 17 maart 2013 at 22:55

    Mooi geschreven Bir :-) XXX

    Reply
  2. Lars Roobol 17 maart 2013 at 23:07

    Goed gedaan!

    Reply
  3. Jelle den Boer 18 maart 2013 at 14:24

    Hoi Birgit,

    Ik wist niet dat je zulke mooie gedichten schreef, grote complimenten hiervoor!

    Groeten,

    Jelle den Boer

    Reply
    1. Birgit 18 maart 2013 at 14:54

      Hoi Jelle,

      Dank je wel!

Plaats een reactie