Luisterboek

Ik ben altijd sceptisch geweest over luisterboeken. Prettig voor dyslectici of mensen die een ‘hekel’ hebben aan lezen, maar tóch dat mondeling Nederlands willen halen. Maar ik, ik wil een echt boek. Ik wil zelf lezen, zelf interpreteren. Niet met een koptelefoontje op luisteren naar de avonturen van Alfred J. Kwak.

Gisteren heb ik er aan toegegeven. Ik moest en zou vroeg naar bed gaan, maar ik was totaal niet moe. Podcasts vind ik niets, alle Universiteit van Nederland filmpjes had ik inmiddels al gezien en Stof (Filosofisch televisieprogramma stammend uit 2005, gepresenteerd door Bas Haring) wekt bij mij alles behalve slaap op.

“Je kan ook een luisterboek luisteren.”
“Nee, nee. Je weet dondersgoed wat ik daar van vind. Ik léés boeken.”
“Ik weet zeker dat je het leuk vindt. En dat je zo in slaap valt.”

Het was inmiddels al half 12, de wekker stond op 06:30 en ik moest die dag leren én bijna 5 uur reizen. Ik kon het wellicht eens proberen? Als ik het dan niets vond dan… dan had ik mijn gelijk!

Na twee minuten googelen kwamen we terecht op Storytel – een soort Spotify voor luisterboeken. Voor €9,90 in de maand onbeperkt boeken luisteren, maar eerst even twee weken gratis proberen.

“Ja maar hebben ze dan wel leuke boeken? Vast alleen Twilight en Harry Potter of zo.”
“Download maar die App..”

Al scrollend door de app verbaasde ik me over het brede aanbod. Ze hadden echt alles. Ik koos voor ‘Taal is zeg maar echt mijn ding’ van Paulien Cornelisse, die al tijden hoog aan mijn leeslijstje stond. Paulien leest het ook zelf voor, wat het misschien nog wel leuker maakt.

Ik geef het toe. Luisterboeken zijn fijn. Niets zal ooit een ‘echt’ boek overtreffen. Maar voor de hele late avonden en de hele vroege morgens is dit een uitkomst.

P.S. dit geldt overigens niet voor e-books. Dit zal ik nóóit gaan waarderen.

Plaats een reactie