Super mama

Met buikpijn door de verschrikkelijke gebeurtenis die nog als een dikke donderwolk boven mijn hoofd hing, zat ik in de trein. Een behoorlijk dubbel gevoel, want ik was namelijk onderweg naar de laatste dag van de Nijmeegse vierdaagse om mijn moeder te steunen.

Mijn moeder had al heel lang de wens om de vierdaagse mee te lopen en ging na een goede training dit avontuur aan met haar vriendin Jessica. Helaas moest Jessica na twee dagen afvallen vanwege enorme blaren, maar opgeven komt niet voor in mijn moeders woordenboek, dus zij ging door.

Donderdagavond ging de telefoon. Een behoorlijk emotionele mama, ze zat er doorheen. Het alleen lopen was behoorlijk zwaar gevallen, ze kon wel met anderen meelopen, maar die hadden zichzelf een heel ander tempo aangemeten waardoor dat lastig werd. Wel vertelde ze me over de onwijs gave sfeer en hoe iedereen elkaar er door heen hielp. Ondanks de pijn in haar heupen, de blaren ging ze dóór.

Vrijdag startte ze gelukkig niet alleen, maar ze werd vergezeld door de lieve Angele die mijn moeder er door heen heeft gesleurd. Langs de route werden ze flink aangemoedigd, door familieleden en 1200 meter voor de finish stonden wij onze kanjer van een moeder op te wachten.

Zeiknat, oververhit en vol emotie vloog mama op ons af en begon te huilen. Ze pakte ons stevig vast. Wat was het warm, wat had ze het zwaar en wat was ze blij om ons te zien en wat waren wij blij om haar te zien. Met het hele gezin hebben wij onze super mama naar de finish begeleid. Er werd gejuicht, gezwaaid, geknuffeld en aangemoedigd. Vier dagen, veertig kilometer, ze had het gehaald, ze was binnen. Dat kruisje heeft ze in haar zak en de vierdaagse kan ze wegstrepen van haar bucketlist. En wij, wij zijn alleen maar ongelofelijk trots.

Op naar volgend jaar, toch mam? Haha.

10478167_739919456050162_7486815304936277916_n

Plaats een reactie