Materialisme

Na wat onenigheid over het eten staan mijn vriend en ik allebei in de keuken. Hij staat zijn tuinbonen uit een potje op te warmen, terwijl ik mijn rode chilipeper snijd. Verschil moet er zijn. Ondertussen klinkt Madonna luid op de achtergrond. “Cause we’re living in a material world and I aaaaaaam a material girl,” krijs ik mee. Mijn vriend grijnst en kijkt me aan. “Dat past wel bij jou.” Ik kijk hem verontwaardigd aan.

Eerder die dag waren we door de stad aan het fietsen. Op de Keizers- en Herengracht wees ik verschillende woningen aan. “Hier wil ik wel later wonen schat,” riep ik vrolijk. Later kwamen we aan bij het Java-eiland. We fietsten langs de haven en ik zag alle prachtige huizen direct gelegen aan het water. De mooiste bootjes lagen voor de deur en ik zag mezelf al voor zo’n prachtig groot raam staan. “Of hier! Hier kan je ook nog eventueel kinderen krijgen, het is zo’n mooie buurt.” Niet dat ik kinderen wil, maar hij wel en ik moest al mijn charmes in de strijd gooien.

Opnieuw lachte hij. “Wie van ons gaat dan later zoveel verdienen?” “Ach,” zeg ik nonchalant. “Geef me twee jaar. Dan ben ik een succes. En jij hebt straks een goede baan, dan gaan we gewoon heel veel sparen. En natuurlijk ook heel veel reizen, maar ik wil ook een mooi huis. En dan wil ik zo’n SMEG koelkast en een KitchenAid en…” ik ratel nog even door. Mijn vriend zucht. “Je hebt wel smaak hè mevrouwtje.”

Mijn moeder zegt altijd dat ik een kind van mijn vader ben. En mijn vader zegt altijd: “Waarom vijf broeken bij de H&M kopen, als je er dan ook één van Hugo Boss kan kopen.” Mijn vader houdt van dure en mooie spullen. Van designersnijplanken tot aan een paar mooie schoenen. En geef hem eens ongelijk. Wie wordt er nou niet gelukkig van mooie spullen?

Het klinkt behoorlijk oppervlakkig, misschien ben ik dat ook wel, maar ik kan zó blij worden van nieuwe kleding of een nieuwe iPhone. Stiekem kan ik al niet wachten tot ik mijn MacBook Pro mag inruilen voor zo’n dunner exemplaar met retina-scherm. En als ik na een flink dagje shoppen thuis kom met goedgevulde tassen aan mijn armen voelt dat goed.

Natuurlijk ben ik nu nog een arme student en koop ik toch eerder een houten snijplank bij de Hema van een tientje, dan er een van tropisch hardhout bij de Bijenkorf. Toch zijn er drie dingen die hoog op mijn verlanglijstje staan, zoals:

  1. Louis Vuitton speedy damier “30 (Daar heb ik al heel lang mijn vriendje lief voor aan gekeken, wie weet…)
  2. Een paar zwarte Louboutins. Ik heb maat 37, just so you know. ;)
  3. Een Tiffany & Co kettinkje die matcht bij mijn armband. (Return to Tiffany’s collection.)

And for now, that’s all. Nee hoor grapje. Ik ben pas twintig, dat mooie huis komt wel en die Louboutins ook. Bovendien is gezondheid en je familie en vrienden veel belangrijker. Dat vind ik ook echt!  Maar als ik dan toch een fijne baan krijg en geld ga verdienen, dan wil ik graag eerst de wereld zien. Er is namelijk één ding waar je me nog gelukkiger mee maakt dan een berg kleding en een designer tas: reizen. Bovendien is zo’n Louis Vuitton tas helemaal niet zo handig in de jungle in Azië. Ben ik toch niet zó oppervlakkig.

1 Comment Materialisme

  1. anja Roobol 12 juni 2015 at 16:26

    Je weet toch wel dat er in Azië allemaal enge beestjes zijn he Little princess?

    Reply

Plaats een reactie