Zorgeloos

Hier in het zuiden van Spanje hoor ik niemand anders dan mijn eigen familie lompe -sch klanken uit spreken. Op wat Duits, Frans en Engels gebrabbel na hoor ik slechts zwoele Spaanse klanken en de krekeltjes die voor eeuwige achtergrond muziek zorgen. Vanuit mijn kamer kijk ik uit op een azuurblauwe zee en er waait er een zacht briesje naar binnen. Gelukkig kijk ik naar de golven die tegen de rotsen kletsen. Eindelijk rust in mijn hoofd. 

Thuis, vakantie of geen vakantie, denderen de twijfels, onzekerheden en gedachten door mijn hoofd. Nauwelijks is het een minuut stil. Ik vlieg van hot naar her, maak me zorgen om nutteloze dingen en heb tijd te kort. Regelmatig lig ik ’s nachts naar het plafond te staren, me te druk te maken over de volgende dag. Stress neemt mijn hele lichaam over en onzekerheid overheerst.

Maar zodra ik in het groene kuipstoeltje van de Transavia Boeing 737 zat vielen alle zorgen van mij af. Ik staarde naar de wolken en voelde volledige rust. Geen angsten over neerstorten, verdwenen bagage of een rot vakantie. Geen gedachtes, geen angst, geen zorgen. Helemaal niets. Geen stage-, studie- of werkkwestie die mijn vakantie kon verpesten.

Ik voel me niet alleen veel beter nu ik mijn zorgen heb thuis gelaten, ook heb ik zeeën van tijd. Tijd om te zwemmen, te zonnebaden, stukjes te schrijven, boeken te lezen, te winkelen, te eten en te slapen. Ik hoef me niet meer de hele dag bezig te houden met afwegingen, angsten voor de toekomst en lastige keuzes. De moeilijkste keuze hier in Spanje zijn die of ik vandaag naar het zwembad of naar het strand ga, of wat ik van de menukaart in een restaurant wil bestellen.

Op vakantie ben ik de beste versie van mezelf. Ik sta fris op, ga zorgeloos naar bed. Zodra de bruine teint op mijn huid verschijnt verdwijnt mijn onzekerheid. Tegelijk met mijn sproetjes komt een dosis zelfvertrouwen waar de normale ik jaloers op zou zijn. Als ik één ding zeker weet is het dat ik dit gevoel mee naar huis wil nemen. Ook als mijn sproetjes verdwijnen wil ik zelfverzekerd in de spiegel kunnen kijken en zorgeloos in slaap kunnen vallen. Ik wil me niet meer druk hoeven maken over imperfecties of bang te zijn wat er komen gaat. Krekels of geen krekels, zwoele Spaanse klanken of niet: ook thuis verlang ik naar ultieme rust.

Dus zodra ik over een week weer in het groene kuipstoeltje stap, hef ik mijn hoofd, neem ik een stukje Spaanse rust mee in mijn hoofd en leef ik de beste versie van het leven, ook in Nederland.

2 Comments Zorgeloos

  1. Renate 14 augustus 2015 at 23:53

    Wat heb je dat leuk geschreven en ik herken het wel! Ik wil me ook altijd zo voelen, maar eenmaal weer thuis en dat je weer wat weken in het gewone leventje zit dan valt iedereen weer terug in oude gewoontes haha! Ik kan ieder geval niet wachten om op vakantie te gaan en rust te hebben!

    Reply
    1. Birgit 16 augustus 2015 at 18:03

      Bedankt voor je leuke reactie Renate! :) Veel plezier op vakantie, geniet van je rust en neem dat fijne gevoel vooral mee naar huis. X

Plaats een reactie