Waarom ik het billen schudden achter me heb gelaten

Het bruisende nachtleven van Rotterdam had ik al tijden de rug toegekeerd. Daar waar string’s boven je broek en tramp-stamps nog cool zijn, DJ Dyna met zijn scepter zwaait en íedere club je doet terugdenken aan die goede oude BrEeZaHh-tijd in de Hollywood Music Hall. Nee, bedankt. Voor mij geen Bacardi Cola, mini-rokjes zonder ondergoed, bobbeling remix, pijpen in de wc’s of piemel in mijn rug. 

Na een gezellig verjaardagsfeestje bij mijn ouders, vijf wijn en het gezelschap van mijn beste vrienden gaf ik tóch toe. De alcohol geeft immers goede moed. Zodra de deur openging en ik de vreselijke muziek mijn gehoorkanaal binnendrong, wist ik weer waarom ik hier nooit naar toe ga. Overal staan meisjes in te korte jurkjes wankelend op te hoge hakken, achter hen staan opgepompte jongens in te krappe t-shirts nippend aan hun Bacardi cola. In Rotterdam is het blijkbaar nog steeds 2003.

Terwijl we onze weg naar de garderobe banen hoor ik plots een luid geschreeuw. Blijkbaar had een meisje waar je de lijmstukjes van haar extensions op haar schouders zag hangen de oorlog verklaart aan één van mijn vriendinnen, met geduw, getrek, geschreeuw als gevolg. Zuchtend trok ik de barbiepop en mijn vriendin uit elkaar en vervolgde mijn weg naar de garderobe. Vijf minuten binnen, mijn jas hing nog niet en ik was nu al geërgerd.

Eenmaal op de dansvloer, was het alsof ik in een slechte pornofilm was beland. Overal stonden jongens met een Christiano Ronaldo-achtig uiterlijk gewillig tegen meisjes aan te schuren op de beat van nóg foutere muziek. Heel even voelde ik me weer dat vijftienjarige meisje in Blue Lagoon, maar dan zónder zin om te schuren. Met een gevuld glas besloten we het beste er van te maken, de kou van buiten en de terugreis van veertig minuten met de BOB-bus stelde ik liever nog even uit.

Na nog wat wijntjes en het leedvermaak om ons heen was ik bíjna gewend aan het geschud om me heen, tot ik iets hards in mijn rug voelde. Geschrokken draaide ik me om en daar stond de reïncarnatie van Tarkan ongevraagd en hunkerend naar een kiss kiss tegen mijn rug aan te rijden. Gelukkig werd zijn poging abrupt onderbroken toen een uitsmijter tussen ons door denderde om een jongen op een niet zo vriendelijke manier de uitgang te wijzen. Toen een vriendin vervolgens ook nog in haar oor werd gebeten door een wildvreemde barman, ik voor de zesde keer ongevraagde shots Tequila afsloeg en nog nét voordat een tweede ruzie uitbrak besloot ik dat het hoogtijd was om naar huis te gaan. Eén keer, nooit meer.

Geef mij maar een goed feestje waar de Techno in je borst dreunt, in plaats van de billenschudmuziek in je oren. Waar ik met een complete vreemde uren kan kletsen over borrelnootjes en roze koeken, waar een vrouw van veertig jaar me complimenteert over mijn kleding en je iemand een knuffel geeft als je tegen hem aanloopt. Daar waar piemels rustig op hun plek blijven en minirokjes en Bacardi Cola’s gewoon in 2003 thuis horen. Ik imiteer immers liever een dravend paard, dan een opholgeslagen schuurmachine.

4 Comments Waarom ik het billen schudden achter me heb gelaten

  1. peter 11 december 2015 at 17:33

    leuk geschreven maar is toch echt zelfkastijding want er zijn zeker wel goede feesten in Rotterdam…

    Reply
    1. Birgit Roobol 11 december 2015 at 17:37

      Zeker waar, Peter. Maar dit stuk ging vooral over de clubs, zoals BED en VIP.

  2. Bregje 12 december 2015 at 07:26

    Geweldig stuk!

    Reply
    1. Birgit 13 december 2015 at 16:22

      Dankjewel :)!

Plaats een reactie